Vancouver Angel Two... For Shae with love.

“A little Piece of Heaven”, that’s how I call the house next door.
It simply is a magical place to be.
The people who live in that house, are like angels on Earth to me.
I’ve met a bunch of them… but I haven’t found a single exception yet.
And I won’t… because that’s what “A Little Piece of Heaven” is all about;
“Love” is the rule.

It’s pretty addictive, their ‘love-energy’,
that’s why I’ve knocked on their door
every single day so far.
I called it secretly “my daily shower of love”.
I guess it’s not so secret any more now. J

The boys treat me like a princess when I’m  there. I love feeling like a princess.
It’s not that they roll out the red carpet for me
or overwhelm me with super polished compliments.
It’s not at all like that.
The thing is… they simply treat me like ‘one of the guys’…
When I’m there, I’m one of them… one part of a big, shiny heart.

Shae is one of those guys. He’s turning twenty-seven in eleven days.
I loved him from the second we met.
He didn’t inquire me about where I came from, nor did he ask me what I did for a living.
He literally told me, with the most genuine smile…
he wasn’t really that interested in all of that.

“I do want to know who you are, Kristien. Who YOU are”, he said.

I love it when people dig a little deeper. I love it when all the masks fall off. Time to stop acting and start getting real. Oh boy, do I love that!

The story of Shae was never hidden,
but it did take me three visits before I could notice
that Shae was missing a few fingers.
I was curious about that, and so I asked.
He then told me his story, the naked story.
A story with drama… and with a happy ending.
Once again… my heart was touched by an angel.

Shae lost three and a half fingers at work when his colleague made a simple mistake.
Shae paid for that mistake with a few fingers…
In one second of his time, his life had changed forever.

The drama unfolded and Shae felt what ‘hell’ would look like.
There’s been deep pain and sadness,
profound grief and feelings of being utterly lost.
There was wishing he could make it all undone
and rage for not being able to do that.

And still…
after barely a couple of weeks…
Shae realized a few important things
that would turn his misery into bliss…
almost overnight.

I was stunned.

“In one instance I had a change of heart and realized that everything happens for a reason.”
Those were literally his words.
“I was too young to waste the rest of my life being pissed off.”
That was not the life he had signed up for. And he remembered that.

He didn’t call himself ‘grateful’.
“That was too strong of a word,” he said.
He did call it ‘bliss’.
Because it turned him into this pure, loving being.
A being I call… an angel.

Shae doesn’t spend his time blaming others,
or judging them for who they seem to be.
He’s an open book and
will never tell you a lie.
He simply doesn’t see the point of that.
You can be who you want to be around Shae,
‘cause he will love you no matter what.

He had to grow up way faster than most of us need to.
And it has cost him three and a half fingers…
but Shae remembers how to love…
and that impacted my life today.

I could write a whole book on the guys who live next door. And maybe I will someday.
Or maybe not.
But for now I simply swirl in the delicious thought
that the neighbors next door
are actually angels… pretending to be humans.
How blessed am I?

Vancouver Angel One... For Jim with love.

I made a new friend today. His name is Jim.
Jim is homeless.


At a moment in which I felt a little lonely
I met him in front of a supermarket.

Jim was sitting on the sidewalk
where I parked my bike.
He wore smelly clothes
and his hair looked very messy.
I looked at him and  wondered;
could he be my friend for now?
I told myself to -at least- give it a try.

I asked Jim if I could sit next to him for a couple of minutes.
His answer was; “Of course!”
So we started talking.
About life. And about people.
About how good life was and how it sometimes just sucks.
About how nice people are and how rude they can sometimes be.
He almost made me cry.

While smiling at me,
he took my hand and assured me
that life was still good for him.

Jim talked and I listened. That’s what we silently agreed upon.
He told me how he can solely drink his food,
since he has only two teeth left.
Jim bragged about his two teeth.
So I bragged about my two ears.
And then we laughed together.

When I asked Jim what he needed…
his answer was; “a jug of milk.”
“What else, Jim?” I asked.
He thought about it. For almost ten seconds.
I appreciated that.
He then shook his head and said:
“No…just a jug of milk.”

While smiling at him,
I took his hand and assured him
that I’d buy him anything he needed.
He looked at me as if I hadn’t understood his request.
I almost felt ashamed.

And so I nodded and turned around.
I promised him I’d be back with his milk.
He made a joke about how he hadn’t planned on going anywhere.
“Make it 2 percent milk!” he added seriously.
I smiled as I entered the supermarket.


I made a new friend today. His name is Jim.
Jim teaches so called 'strangers' what “home” feels like.

Wie speelt er mee? :-)

Als ex-leerkracht vind ik het heerlijk om leerkrachten te inspireren op een pedagogische studiedag. Vandaag was het weer zover. Zuiver genieten is dat voor mij.
Bij het begin van zo’n workshop, stel ik me altijd eventjes kort voor. Ik hoor mezelf dan met enige ernst vertellen wat mijn naam is en wat ik zoal doe in het dagelijks leven. Meteen daarna voel ik dan een innerlijke glimlach verschijnen…  omdat ik op dat moment slechts enkele facetjes van mezelf voorstel. De 'ernstige facetjes'.
Wie ik écht ben is een heel andere zaak. Wie ik ben verandert trouwens alle dagen. Er is slechts één constante in wie ik kies te zijn;
een kind in een grote-mensen-pak. J

Het is precies dat kind dat er geen moeite mee heeft om gelukkig te zijn. En om die reden kruip ik er vaak volledig in.
Zo kleven er bijvoorbeeld lichtgevende sterren aan het plafond van mijn slaapkamer en hangt er een klamboe rond mijn bed. Ik blaas ballonnen op zonder reden, behalve dan dat ik ze leuk vind om naar te kijken en ik schrijf geregeld een leuke boodschap aan mezelf in lippenstift op de spiegel.J
Ik neem wel eens enkele plastieken eendjes mee in bad en durf dat zelfs schaamteloos neerpennen in een blog.  J

Soort zoekt soort zegt men…en dus heb ik ook een aantal vrienden van dezelfde slag. Er zijn er met wie ik sneeuwballengevechten kan houden en er zijn er anderen met wie ik eindeloos kan fantaseren over een nachtelijk ritje in een ruimteschip. Er zijn er met wie ik urenlang gezelschapsspelletjes kan spelen en anderen die hilarische brieven in mijn brievenbus deponeren.

En alsof dat nog niet voldoende is, kan ik mijn (kinder)ei helemaal kwijt tijdens het coachen van mijn kleine cliëntjes. Ik mag rollenspelen met hen spelen, fantasierijke tekeningen maken, met handpoppen werken, de playmobil bovenhalen, verhalen verzinnen, zeepbellen blazen… en dat allemaal binnen het kader ‘persoonlijke ontwikkeling’. Er valt dus zélfs nog iets te leren uit al deze ‘spielerei’! J

En af en toe, héél af en toe… lijkt zo’n spelletje een beetje uit de hand te lopen. J Zoals vanavond, toen ik zwaar geladen thuiskwam en struikelde over één van mijn zelf opgeblazen ballonnen. Ik beken: op het moment dat mijn knieën de harde ondergrond raakten, weerklonk een duidelijke vloek!
Tot ik plots…vanop de grond… een oorbel onder de kast zag liggen.
Dé oorbel die ik enkele weken geleden was verloren en ten dode had opgeschreven. En dat allemaal dankzij dé ballonnen waarover ik vandaag nog gesproken had tijdens de pedagogische studiedag. J

Dus zelfs met twee lichtblauwe knieën ben ik een dankbare vrouw! 
Of beter gezegd; een dankbaar kind dat de rol van volwassene speelt.J

Acteur én scenarist! :-)

Een gelukkige slaapwandelaar… zo kijk ik terug op de vorige versie van mezelf, beseffend dat een volgende versie van mezelf exact hetzelfde zal zeggen over wie ik nu denk te zijn. J  In de momenten waarop ik me ‘wakker’ voel, kan ik er met de glimlach naar kijken en zien dat alles perfect is zoals het nu is. Zo is het altijd geweest. En zo zal het ook altijd zijn. Perfect.

Vanuit een ontoombaar enthousiasme voel ik me gedreven om mensen die zich er klaar voor voelen mee te nemen in een groter kader. Ik nodig uit om van deze blog (en alle volgenden) mee te nemen wat met je resoneert en de rest te negeren. Iedereen  vindt zijn persoonlijke waarheid en zal die vervolgens bevestigd zien.  Zo gaat dat nu éénmaal in een Universum waar de Law of Attraction regeert. J

Ik geloof met hart en ziel dat ‘bewustzijn’ het beste medicijn is dat deze wereld kan gebruiken in de shift naar een compleet nieuw wereldbeeld. En daar wil ik graag mijn steentje toe bijdragen. Want samen kunnen we letterlijk een nieuwe wereld creëren. Elk lampje dat gaat branden, verlicht het pad voor andere zoekers. Ik wil graag mijn lampje laten schijnen via deze blog, voor alle mensen die zich in hetzelfde kleurtje van de regenboog bevinden. J

Het inzicht dat bij mij een eerste grote shift veroorzaakt heeft, was het besef dat ik meer ben dan het personage dat door het leven wandelt met de naam Kristien. Ik ben het bewustzijn achter mijn gedachten. Ik ben het bewustzijn dat deze magische avatar die wij ‘ons lichaam’ noemen bestuurt. Ik ben het bewustzijn dat mijn leven creëert - de schrijver van mijn eigen scenario dus. Ik ben degene die mezelf alle ervaringen schenkt én degene die ze mag ervaren. Scenarist én acteur, in één geheel.  Dat wéten, zorgt voor oneindig potentieel, want vanuit de energie van ‘creator’, hoef je het lijden niet te ervaren zoals dat ervaren wordt vanuit de energie van ‘slachtoffer’.  Vanuit de energie van ‘scenarist’ kan je immers alles omdraaien, op het tempo waarbij de ‘acteur’ zich goed voelt.

Hoe ik de ‘vorige Kristien’ overtuigd  heb dat dit mijn nieuwe waarheid is, is door mijn eigen leven onder het vergrootglas te leggen. Ik begon verbanden te zien tussen mijn gedachten + emoties en mijn ervaringen. Ik begon te begrijpen waarom ik bepaalde zaken bleef aantrekken en ik begon ook te leren hoe ik ze kon omdraaien. Ik kon niet anders dan concluderen dat mijn eigen overtuigingen over alle mogelijke onderwerpen zich in mijn realiteit gemanifesteerd hadden.  Mijn oude versie stond er met open mond naar te kijken. J

Stap twee hield in dat ik de verantwoordelijkheid begon op te nemen voor al mijn levenservaringen. Te laat op een afspraak? Ik had dit gecreëerd. Groene lichten overal waar mijn auto zich bevond? Ik had dit gecreëerd. Te weinig geld op mijn bankrekening? Ik had dit gecreëerd. Nieuwe fantastische cliënten? Ik had dit gecreëerd. Zowel de zaken die ik als ‘positief’ bestempelde als degene die mijn oude versie als ‘negatief’ bestempelde, besloot ik te labelen als mijn creaties. Groot of klein, alles was door mij in het leven geroepen dankzij mijn persoonlijke vibratie. En al begreep ik (als acteur) nog niet altijd waarom ik (als scenarist) dit gecreëerd had, begon ik gaandeweg te begrijpen dat de uitdagingen op mijn pad een richtingaanwijzer vormden die me vertelden waar mijn bewustzijn nog veel groeipotentieel had. J

En stap drie… hield in dat ik mijn eigen overtuigingen begon te onderzoeken. Wat geloofde ik precies allemaal? Welke waarheden hadden zich zo vast gebeiteld in mijn onderbewustzijn dat ik ze zonder nadenken aannam als waarheid? Vanuit welke overtuigingen vertrokken de gedachten die door mijn hoofd suisden?  Waar kwamen ze vandaan en op welke manier hebben ze me gediend tot hiertoe? Aan welke waarheden wilde ik vasthouden en welke wilde ik transformeren?
Tussen de leeftijd van 0 tot 6 jaar hebben onze hersengolven gelijkgestemde vibraties als die van iemand die gehypnotiseerd wordt. Met andere woorden; we geloven alles wat ons verteld wordt zonder het een milliseconde in vraag te stellen. Zelfs vanuit de baarmoeder hebben we vibraties opgepikt vanuit onze leefomgeving.
We zijn eigenlijk al geprogrammeerd nog voor we op de schoolbanken zitten.
Desondanks…geen verwijten aan het adres van onze ouders. Op zielsniveau is dit onze eigen bewuste keuze geweest, maar dat is een heel ander verhaal. J En los daarvan, zijn ook zij het resultaat van een programmering die ze hebben meegekregen van hun ouders en hun leefomgeving.

Vandaag nodig ik iedereen uit om jezelf eens te bekijken vanuit de twee perspectieven en eens te voelen hoe bevrijdend dit is.

Wordt vervolgd! J

Doornroosje wordt wakker. :-)

Op een miezerige zondag fietste ik onlangs door de stad. De regen viel met groot enthousiasme uit de hemel en ik voelde me intens gelukkig. De straten waren bijna leeg… op enkele mensen na. Toen ik een koppel zag dansen onder de regendruppels, vroeg ik me in gedachten af of zij ook beseften dat het leven een magisch speelterrein is waarop wij mogen creëren wat we willen. Bestaat er een spel met meer vrijheid dan dat waarin je zelf alles mag kiezen? J

Als ik drie jaar geleden zou beseft hebben wat ik vandaag de dag allemaal verkondig, zou ik mezelf ongetwijfeld een ticketje in één of andere instelling geboekt hebben. Maar op dit moment… kan ik alleen maar euforisch zijn. Het is heerlijk om te weten dat toeval niet bestaat. Het is bevrijdend om te beseffen dat ik elke milliseconde van mijn leven zelf creëer. Het is zo fantastisch om op diep niveau te voelen dat ik werkelijk alle touwtjes zelf in handen heb. Niemand is verantwoordelijk voor wat er in mijn leefwereld gebeurt. Dit ‘weten’ geeft mijn leven letterlijk en figuurlijk een nieuwe dimensie.

Als kind al voelde ik dat er meer was tussen hemel en aarde dan onze ogen kunnen zien. Ik voelde intrinsiek dat het leven meer inhield dan wat me altijd verteld was. Maar het was een hele weg voor ik zonder enige twijfel kon zeggen dat ik de creator ben van alles wat er zich in mijn leven afspeelt.

De voorbije 3 jaren besteedde ik ongeveer al mijn vrije tijd aan de zoektocht naar mijn waarheid. Elke teacher die me verder kon helpen, is de revue gepasseerd. Elke ‘tool’ die mijn nieuwe waarheid –die ik zo graag wilde geloven- wortel kon geven, werd uitgetest. Elk nieuw inzicht werd gevierd. Geloof en ongeloof wisselden elkaar af, frustratie kwam geregeld om het hoekje kijken en eenzaamheid overmande me af en toe. Mijn angst om compleet voor gek verklaard te worden als ik hierover sprak, hield me lekker veilig in mijn cocon. Het duurde nog een hele poos voor ik besefte dat ik een waaier aan gelijkgestemden zelf moest creëren. En ondertussen is ook dat gelukt.  J

Mijn blog lag een hele poos stil, omdat ik zelf doorheen het proces moest gaan voor ik klaar was om de nieuwe versie van mezelf met anderen te delen. De zaken waarover ik wilde schrijven, geloofde ik nog niet helemaal zelf. Ondertussen ben ik klaar met dat stuk en heb ik een toverdoos vol inzichten en tools verzameld die ik heel graag wil doorgeven.  Ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik nog niet al mijn creaties onder controle heb en dat ik ook daar helemaal ok mee ben. Ik bekijk de wereld als de spiegel van mijn binnenkant en transformeer op mijn tempo elke reflectie. Theorie is één ding, praktijk is een andere zaak. J Oefening baart kunst en ik geniet ten volle van de reis. Daarvoor ben ik ten slotte gekomen.

Op de dag dat mijn oude gedachtepatronen helemaal overschreven zijn met mijn nieuwe ‘weten’, zal mijn leven meer dan sprookjesachtig zijn. En in tussentijd…geniet ik met volle teugen van het transformatieproces in de wetenschap dat mijn verblijf hier op aarde alleen maar beter en beter en beter kan worden. J

Wie mee wil groeien, kan hier binnenkort alvast wat extra inspiratie opdoen! J

Een verhaaltje uit het Grote Sprookjesbos

Azuurblauw, zo zag de lucht eruit. De zon stond hoog aan de hemel te pronken en er viel geen wolkje te bespeuren. Alle dieren in het Grote Sprookjesbos waren goed gemutst vandaag. Bijna allemaal…

Mieke Mus zat met gebogen hoofdje aan de rand van de rivier. Een traan gleed over haar vogelwangen en spatte als een kristal uit elkaar op de grond.  Ze ging helemaal op in haar gedachten en merkte niet dat Meneer Adelaar naast haar was komen zitten. Hij staarde glimlachend naar het water dat zich al dansend een weggetje baande doorheen de rivier.

“Volgens mij is er voldoende water in de rivier.” zei meneer Adelaar na een poosje. Mieke Mus keek op en fronste haar vogelkopje. Meneer Adelaar keek haar met vriendelijke ogen aan en zei vervolgens:  “Ik denk niet dat de rivier van jou extra tranen verwacht om haar bedding te vullen.” Mieke Mus zuchtte. “Ik kan het niet helpen, meneer Adelaar, ik voel me verdrietig vandaag. Ik heb ruzie gemaakt met Elly..."                                                                

“Wil je er graag over praten? Ik heb twee oren om naar je te luisteren.” antwoordde meneer Adelaar. Opnieuw zuchtte Mieke Mus. “Het was iets stom. Elly Eekhoorn had een probleem, ik heb haar raad gegeven en dat is verkeerd uitgedraaid. Nu is ze boos op mij, terwijl ik het zo goed bedoelde!” 
"Mmmm…” antwoordde Meneer Adelaar vriendelijk. Het bleef een tijdje stil. 
"Ik kon toch niet weten dat mijn raad verkeerd zou uitdraaien? Dat is toch niet mijn schuld? Elly zou beter wat dankbaar zijn! ” jammerde Mieke Mus. Weer bleef het stil.
Meneer Adelaar tuurde nog steeds naar het water.      

Na enkele minuten opende meneer Adelaar zijn snavel weer:  “Toen ik nog heel klein was,  stond ik op een dag aan de oever van deze rivier, precies daar waar jij nu zit. Ik wilde heel graag aan de overkant geraken, maar ik geloofde dat mijn vleugels nog niet sterk genoeg waren om te vliegen. Ik stond hier net zo beteuterd als jij. Op zeker moment dook er een vis op uit het water. Deze vroeg me waarom ik zo sip was en ik vertelde hem mijn probleem. Hij zei me dat ik gewoon in het water moest springen en naar de overkant moest zwemmen. Hij vertelde me dat zwemmen heel gemakkelijk is en dat ik het gewoon eens moest proberen. Hij deed het immers elke dag. Ik deed wat hij zei en sprong in het water…  Nou, dat ging helemaal fout. Ik proestte het uit en verdronk bijna. Gelukkig kon ik me net op tijd vastgrijpen aan een tak en kon ik mezelf weer op het droge brengen. De vis was reeds lang verdwenen en ik bleef achter met een nat verenpak. Eén ding had ik geleerd; zwemmen was geen optie voor mij! Toen passeerde er langs de overkant een haas. Ook die vroeg me waarom ik zo droevig was. Hij gaf me de raad om een aanloop te nemen en gewoon over de rivier te springen. Hij verzekerde me dat het heel eenvoudig was, hij deed het immers elke dag. Ik aarzelde even, maar hij klonk zo overtuigend. Toen nam ik een grote aanloop. Ik duwde me af aan de kant en sprong. Ik besefte toen nog niet dat adelaars niet gemaakt zijn om grote sprongen te maken. Ik landde bijgevolg in het midden van de rivier.”

“Oh neen..” reageerde Mieke Mus. “En je kon niet zwemmen! Wat gebeurde er toen?”

“Ik zakte stilletjes naar de bodem en dacht dat dit het einde zou zijn. Toen voelde ik plots dat iemand me naar de kant bracht. Die ‘iemand’ was Ralf de Reuzenschildpad. Hij hielp me op het droge en luisterde in stilte naar mijn verhaal. Na afloop vertelde hij me niet wat ik moest doen. Hij gaf me geen oplossing voor mijn probleem, hij stelde me enkel en alleen deze vraag:  'Wat geloof jij dat je kan doen om aan de overkant te geraken?’  “
“En? En? En? Wat gebeurde er toen? “ vroeg Mieke Mus nieuwsgierig.

Meneer Adelaar glimlachte. “Ik ben die dag niet naar de overkant van de rivier gegaan. Ik ben naar huis gewandeld en heb eens diep nagedacht over de vraag. Of beter; over het antwoord. Ik wist dat ik vleugels had gekregen om een bijzondere reden. Ik was alleen nog niet overtuigd dat ze me over de rivier zouden brengen. De dagen nadien ben ik gaan oefenen om mijn vleugels te gebruiken. Elke dag een beetje meer en een beetje verder. Na zeven dagen wist ik zeker dat ik de overkant van de rivier zou kunnen halen.” Meneer Adelaar glimlachte en zweeg.

“En? En? En?”  vroeg Mieke Mus ongeduldig. “Ben je aan de overkant geraakt?”

“Absoluut! Meer dan één keer zelfs! Het was de mooiste dag die ik ooit beleefd had. Niet zozeer omdat ik aan de overkant van de rivier geraakt was, al was dat natuurlijk ook heel bijzonder! Meer dan dat was ik zo blij omdat ik op mezelf vertrouwd had. En dat was het mooiste geschenk dat ik mezelf kon geven.”

“Wauw… dat is mooi, ik ben blij voor jou, meneer Adelaar. Maar dat lost mijn ruzie met Elly nog niet op…”

Meneer Adelaar draaide zijn reusachtig hoofd in de richting van Mieke Mus en legde zijn adelaarsvleugel om haar schoudertjes. “Van zodra je ontdekt dat Elly jou eigenlijk een geschenk gegeven heeft in de vorm van een wijs lesje, zal je niet kunnen wachten om de ruzie bij te leggen. Bovendien heeft Elly van jou ook een geschenk gekregen, maar dat is aan haar om te ontdekken.”

Mieke Mus glimlachte en gaf meneer Adelaar een zoen. “Ik denk dat ik nog iets te doen heb, meneer Adelaar…” zei ze terwijl ze  rechtstond. Meneer Adelaar schonk haar nog een bemoedigende knipoog.

Alle dieren in het Grote Sprookjesbos waren goed gemutst vandaag... tenminste aan het einde van de dag! ;-)

Files trotseren met de glimlach...

Dat ‘geduldig zijn’ één van mijn levenslesjes is, wist ik al van bij mijn geboorte.  In mijn familie wordt sporadisch nog eens hartelijk gelachen met het feit dat ik bijna letterlijk uit de baarmoeder sprong toen ik geboren werd. J

Gaandeweg ben ik heel creatief geworden in het omzeilen van mijn lesje. Ik bedenk de meest ludieke manieren om te ontsnappen aan potentiële ‘wachtmomenten’.  Desondanks mijn ‘geniale sluipwegen’, zijn er echter momenten waarop ook ik niet kan ontkomen aan een testje in geduldig zijn. En maar goed ook, anders zou ik dit lesje nooit integreren. J

Gisteren was mijn ultieme test aangebroken (laat ons hopen! J); ik kreeg mijn eindexamen op een gouden schoteltje aangereikt in de vorm van 3 uren filerijden. Halleluia!! Gelukkig weten we zulke zaken nooit op voorhand. Daardoor bleef mijn vastberadenheid om met grote onderscheiding te slagen voor dit examen behoorlijk lang ongeschonden. J

Ik werd die avond in Brussel verwacht voor een verjaardagsfeestje. Gewapend met mijn lievelingsmuziek, luistermateriaal van mijn grote teachers en voldoende water om 3 dagen te kunnen overleven in mijn auto, voelde ik me onoverwinnelijk! J

Na anderhalf uur waren mijn doordachte wapens echter niet meer zo boeiend en begon mijn enthousiasme met rasse schreden te dalen. De tijd was meer dan rijp om de fun-bazooka boven te halen!

Ik zie het als een gigantisch voordeel dat ik me meestal niet bewust ben van mijn leeftijd en me doorgaans weinig aantrek van wat mensen van me zouden kunnen denken. Die combinatie schept namelijk onnoemelijk veel mogelijkheden. J  

Eén van die mogelijkheden bestond uit de feestversiering die op mijn passagierszetel lag te pronken. Terwijl het verkeer volledig stilstond, blies ik één voor één de felgekleurde ballonnen op. De bestuurders van de auto’s rondom mij konden elke afleiding schijnbaar ook goed gebruiken en er werd meer dan één nieuwe glimlach geboren. J

Wat begonnen was als een privé-feestje in mijn eigen auto, mondde uit in een echt ‘file-feestje’. De eerste ballon die ‘mijn pand’ verliet, vond eerder toevallig een nieuwe eigenaar; toen een vrouw op de autostrook naast mij oogcontact met me maakte, vroeg ik haar al gebarend of ze een ballon wilde. Ze reageerde meteen enthousiast en zo ontstond het eerste ‘netbalspelletje met een ballon’.  (Het is moeilijker dan je zou denken om een ballon van de ene auto in de andere te krijgen zonder dat één chauffeur zijn auto verlaat - try it out! J ) Hilariteit alom…en niet enkel bij mij! J

De rest van de tijd heb ik doorgebracht met het doorgeven en uitdelen van ballonnen. Ik ben uiteindelijk op verschillende raampjes gaan kloppen en werd telkens heel warm onthaald. J Ik had leuke gesprekjes met onbekenden en concludeerde dat er in elke volwassene zonder enige twijfel een groot kind schuilt! J

Hoewel ik nog steeds de fiets verkies boven de auto, hebben files voor mij een geheel nieuwe dimensie gekregen. Wat mij betreft, zou naast een EHBO-kit ook een FUN-kit verplicht aanwezig moeten zijn in elke auto. Wedden dat er veel minder chagrijn de wereld zal worden ingestuurd onderweg? J