Doornroosje wordt wakker. :-)

Op een miezerige zondag fietste ik onlangs door de stad. De regen viel met groot enthousiasme uit de hemel en ik voelde me intens gelukkig. De straten waren bijna leeg… op enkele mensen na. Toen ik een koppel zag dansen onder de regendruppels, vroeg ik me in gedachten af of zij ook beseften dat het leven een magisch speelterrein is waarop wij mogen creëren wat we willen. Bestaat er een spel met meer vrijheid dan dat waarin je zelf alles mag kiezen? J

Als ik drie jaar geleden zou beseft hebben wat ik vandaag de dag allemaal verkondig, zou ik mezelf ongetwijfeld een ticketje in één of andere instelling geboekt hebben. Maar op dit moment… kan ik alleen maar euforisch zijn. Het is heerlijk om te weten dat toeval niet bestaat. Het is bevrijdend om te beseffen dat ik elke milliseconde van mijn leven zelf creëer. Het is zo fantastisch om op diep niveau te voelen dat ik werkelijk alle touwtjes zelf in handen heb. Niemand is verantwoordelijk voor wat er in mijn leefwereld gebeurt. Dit ‘weten’ geeft mijn leven letterlijk en figuurlijk een nieuwe dimensie.

Als kind al voelde ik dat er meer was tussen hemel en aarde dan onze ogen kunnen zien. Ik voelde intrinsiek dat het leven meer inhield dan wat me altijd verteld was. Maar het was een hele weg voor ik zonder enige twijfel kon zeggen dat ik de creator ben van alles wat er zich in mijn leven afspeelt.

De voorbije 3 jaren besteedde ik ongeveer al mijn vrije tijd aan de zoektocht naar mijn waarheid. Elke teacher die me verder kon helpen, is de revue gepasseerd. Elke ‘tool’ die mijn nieuwe waarheid –die ik zo graag wilde geloven- wortel kon geven, werd uitgetest. Elk nieuw inzicht werd gevierd. Geloof en ongeloof wisselden elkaar af, frustratie kwam geregeld om het hoekje kijken en eenzaamheid overmande me af en toe. Mijn angst om compleet voor gek verklaard te worden als ik hierover sprak, hield me lekker veilig in mijn cocon. Het duurde nog een hele poos voor ik besefte dat ik een waaier aan gelijkgestemden zelf moest creëren. En ondertussen is ook dat gelukt.  J

Mijn blog lag een hele poos stil, omdat ik zelf doorheen het proces moest gaan voor ik klaar was om de nieuwe versie van mezelf met anderen te delen. De zaken waarover ik wilde schrijven, geloofde ik nog niet helemaal zelf. Ondertussen ben ik klaar met dat stuk en heb ik een toverdoos vol inzichten en tools verzameld die ik heel graag wil doorgeven.  Ik kan met de hand op het hart zeggen dat ik nog niet al mijn creaties onder controle heb en dat ik ook daar helemaal ok mee ben. Ik bekijk de wereld als de spiegel van mijn binnenkant en transformeer op mijn tempo elke reflectie. Theorie is één ding, praktijk is een andere zaak. J Oefening baart kunst en ik geniet ten volle van de reis. Daarvoor ben ik ten slotte gekomen.

Op de dag dat mijn oude gedachtepatronen helemaal overschreven zijn met mijn nieuwe ‘weten’, zal mijn leven meer dan sprookjesachtig zijn. En in tussentijd…geniet ik met volle teugen van het transformatieproces in de wetenschap dat mijn verblijf hier op aarde alleen maar beter en beter en beter kan worden. J

Wie mee wil groeien, kan hier binnenkort alvast wat extra inspiratie opdoen! J

Een verhaaltje uit het Grote Sprookjesbos

Azuurblauw, zo zag de lucht eruit. De zon stond hoog aan de hemel te pronken en er viel geen wolkje te bespeuren. Alle dieren in het Grote Sprookjesbos waren goed gemutst vandaag. Bijna allemaal…

Mieke Mus zat met gebogen hoofdje aan de rand van de rivier. Een traan gleed over haar vogelwangen en spatte als een kristal uit elkaar op de grond.  Ze ging helemaal op in haar gedachten en merkte niet dat Meneer Adelaar naast haar was komen zitten. Hij staarde glimlachend naar het water dat zich al dansend een weggetje baande doorheen de rivier.

“Volgens mij is er voldoende water in de rivier.” zei meneer Adelaar na een poosje. Mieke Mus keek op en fronste haar vogelkopje. Meneer Adelaar keek haar met vriendelijke ogen aan en zei vervolgens:  “Ik denk niet dat de rivier van jou extra tranen verwacht om haar bedding te vullen.” Mieke Mus zuchtte. “Ik kan het niet helpen, meneer Adelaar, ik voel me verdrietig vandaag. Ik heb ruzie gemaakt met Elly..."                                                                

“Wil je er graag over praten? Ik heb twee oren om naar je te luisteren.” antwoordde meneer Adelaar. Opnieuw zuchtte Mieke Mus. “Het was iets stom. Elly Eekhoorn had een probleem, ik heb haar raad gegeven en dat is verkeerd uitgedraaid. Nu is ze boos op mij, terwijl ik het zo goed bedoelde!” 
"Mmmm…” antwoordde Meneer Adelaar vriendelijk. Het bleef een tijdje stil. 
"Ik kon toch niet weten dat mijn raad verkeerd zou uitdraaien? Dat is toch niet mijn schuld? Elly zou beter wat dankbaar zijn! ” jammerde Mieke Mus. Weer bleef het stil.
Meneer Adelaar tuurde nog steeds naar het water.      

Na enkele minuten opende meneer Adelaar zijn snavel weer:  “Toen ik nog heel klein was,  stond ik op een dag aan de oever van deze rivier, precies daar waar jij nu zit. Ik wilde heel graag aan de overkant geraken, maar ik geloofde dat mijn vleugels nog niet sterk genoeg waren om te vliegen. Ik stond hier net zo beteuterd als jij. Op zeker moment dook er een vis op uit het water. Deze vroeg me waarom ik zo sip was en ik vertelde hem mijn probleem. Hij zei me dat ik gewoon in het water moest springen en naar de overkant moest zwemmen. Hij vertelde me dat zwemmen heel gemakkelijk is en dat ik het gewoon eens moest proberen. Hij deed het immers elke dag. Ik deed wat hij zei en sprong in het water…  Nou, dat ging helemaal fout. Ik proestte het uit en verdronk bijna. Gelukkig kon ik me net op tijd vastgrijpen aan een tak en kon ik mezelf weer op het droge brengen. De vis was reeds lang verdwenen en ik bleef achter met een nat verenpak. Eén ding had ik geleerd; zwemmen was geen optie voor mij! Toen passeerde er langs de overkant een haas. Ook die vroeg me waarom ik zo droevig was. Hij gaf me de raad om een aanloop te nemen en gewoon over de rivier te springen. Hij verzekerde me dat het heel eenvoudig was, hij deed het immers elke dag. Ik aarzelde even, maar hij klonk zo overtuigend. Toen nam ik een grote aanloop. Ik duwde me af aan de kant en sprong. Ik besefte toen nog niet dat adelaars niet gemaakt zijn om grote sprongen te maken. Ik landde bijgevolg in het midden van de rivier.”

“Oh neen..” reageerde Mieke Mus. “En je kon niet zwemmen! Wat gebeurde er toen?”

“Ik zakte stilletjes naar de bodem en dacht dat dit het einde zou zijn. Toen voelde ik plots dat iemand me naar de kant bracht. Die ‘iemand’ was Ralf de Reuzenschildpad. Hij hielp me op het droge en luisterde in stilte naar mijn verhaal. Na afloop vertelde hij me niet wat ik moest doen. Hij gaf me geen oplossing voor mijn probleem, hij stelde me enkel en alleen deze vraag:  'Wat geloof jij dat je kan doen om aan de overkant te geraken?’  “
“En? En? En? Wat gebeurde er toen? “ vroeg Mieke Mus nieuwsgierig.

Meneer Adelaar glimlachte. “Ik ben die dag niet naar de overkant van de rivier gegaan. Ik ben naar huis gewandeld en heb eens diep nagedacht over de vraag. Of beter; over het antwoord. Ik wist dat ik vleugels had gekregen om een bijzondere reden. Ik was alleen nog niet overtuigd dat ze me over de rivier zouden brengen. De dagen nadien ben ik gaan oefenen om mijn vleugels te gebruiken. Elke dag een beetje meer en een beetje verder. Na zeven dagen wist ik zeker dat ik de overkant van de rivier zou kunnen halen.” Meneer Adelaar glimlachte en zweeg.

“En? En? En?”  vroeg Mieke Mus ongeduldig. “Ben je aan de overkant geraakt?”

“Absoluut! Meer dan één keer zelfs! Het was de mooiste dag die ik ooit beleefd had. Niet zozeer omdat ik aan de overkant van de rivier geraakt was, al was dat natuurlijk ook heel bijzonder! Meer dan dat was ik zo blij omdat ik op mezelf vertrouwd had. En dat was het mooiste geschenk dat ik mezelf kon geven.”

“Wauw… dat is mooi, ik ben blij voor jou, meneer Adelaar. Maar dat lost mijn ruzie met Elly nog niet op…”

Meneer Adelaar draaide zijn reusachtig hoofd in de richting van Mieke Mus en legde zijn adelaarsvleugel om haar schoudertjes. “Van zodra je ontdekt dat Elly jou eigenlijk een geschenk gegeven heeft in de vorm van een wijs lesje, zal je niet kunnen wachten om de ruzie bij te leggen. Bovendien heeft Elly van jou ook een geschenk gekregen, maar dat is aan haar om te ontdekken.”

Mieke Mus glimlachte en gaf meneer Adelaar een zoen. “Ik denk dat ik nog iets te doen heb, meneer Adelaar…” zei ze terwijl ze  rechtstond. Meneer Adelaar schonk haar nog een bemoedigende knipoog.

Alle dieren in het Grote Sprookjesbos waren goed gemutst vandaag... tenminste aan het einde van de dag! ;-)

Files trotseren met de glimlach...

Dat ‘geduldig zijn’ één van mijn levenslesjes is, wist ik al van bij mijn geboorte.  In mijn familie wordt sporadisch nog eens hartelijk gelachen met het feit dat ik bijna letterlijk uit de baarmoeder sprong toen ik geboren werd. J

Gaandeweg ben ik heel creatief geworden in het omzeilen van mijn lesje. Ik bedenk de meest ludieke manieren om te ontsnappen aan potentiële ‘wachtmomenten’.  Desondanks mijn ‘geniale sluipwegen’, zijn er echter momenten waarop ook ik niet kan ontkomen aan een testje in geduldig zijn. En maar goed ook, anders zou ik dit lesje nooit integreren. J

Gisteren was mijn ultieme test aangebroken (laat ons hopen! J); ik kreeg mijn eindexamen op een gouden schoteltje aangereikt in de vorm van 3 uren filerijden. Halleluia!! Gelukkig weten we zulke zaken nooit op voorhand. Daardoor bleef mijn vastberadenheid om met grote onderscheiding te slagen voor dit examen behoorlijk lang ongeschonden. J

Ik werd die avond in Brussel verwacht voor een verjaardagsfeestje. Gewapend met mijn lievelingsmuziek, luistermateriaal van mijn grote teachers en voldoende water om 3 dagen te kunnen overleven in mijn auto, voelde ik me onoverwinnelijk! J

Na anderhalf uur waren mijn doordachte wapens echter niet meer zo boeiend en begon mijn enthousiasme met rasse schreden te dalen. De tijd was meer dan rijp om de fun-bazooka boven te halen!

Ik zie het als een gigantisch voordeel dat ik me meestal niet bewust ben van mijn leeftijd en me doorgaans weinig aantrek van wat mensen van me zouden kunnen denken. Die combinatie schept namelijk onnoemelijk veel mogelijkheden. J  

Eén van die mogelijkheden bestond uit de feestversiering die op mijn passagierszetel lag te pronken. Terwijl het verkeer volledig stilstond, blies ik één voor één de felgekleurde ballonnen op. De bestuurders van de auto’s rondom mij konden elke afleiding schijnbaar ook goed gebruiken en er werd meer dan één nieuwe glimlach geboren. J

Wat begonnen was als een privé-feestje in mijn eigen auto, mondde uit in een echt ‘file-feestje’. De eerste ballon die ‘mijn pand’ verliet, vond eerder toevallig een nieuwe eigenaar; toen een vrouw op de autostrook naast mij oogcontact met me maakte, vroeg ik haar al gebarend of ze een ballon wilde. Ze reageerde meteen enthousiast en zo ontstond het eerste ‘netbalspelletje met een ballon’.  (Het is moeilijker dan je zou denken om een ballon van de ene auto in de andere te krijgen zonder dat één chauffeur zijn auto verlaat - try it out! J ) Hilariteit alom…en niet enkel bij mij! J

De rest van de tijd heb ik doorgebracht met het doorgeven en uitdelen van ballonnen. Ik ben uiteindelijk op verschillende raampjes gaan kloppen en werd telkens heel warm onthaald. J Ik had leuke gesprekjes met onbekenden en concludeerde dat er in elke volwassene zonder enige twijfel een groot kind schuilt! J

Hoewel ik nog steeds de fiets verkies boven de auto, hebben files voor mij een geheel nieuwe dimensie gekregen. Wat mij betreft, zou naast een EHBO-kit ook een FUN-kit verplicht aanwezig moeten zijn in elke auto. Wedden dat er veel minder chagrijn de wereld zal worden ingestuurd onderweg? J

Love is really all around! :-)

Eén van mijn favoriete marktkramers staat vandaag 25 jaar op dezelfde plaats in Mechelen. Hij vertelde het me vorige week langs zijn neus weg. De man is rond de 80 jaar en hardhorend, dus ‘langs zijn neus’ weg omvatte heel wat ‘wablieftjes’ J.  Hoewel ik hem niet altijd kan verstaan, ben ik grote fan van deze man. Hij staat daar week na week met de meest brede glimlach en behandelt zijn zelf geteelde groenten alsof het zijn eigen kinderen zijn. Redenen genoeg dus om hem te vieren  vandaag!  

De bakkerin bij wie ik een taartje voor hem kocht, deed haar uiterste best om er een pareltje van te maken, met kaarsjes en vuurwerk erbij. De buurman-marktkramer verzon een hilarisch tafereeltje om het taartje te zegenen en de buurvrouw-marktkramer leende me haar aansteker om het feestje in te zetten. De voorpret onder ons viertjes alleen al was dolle pret.

Aangekomen aan het ‘feestkraam’, zongen de 3 andere klanten en ik een verjaardagsliedje. De man was zichtbaar ontroerd. Ik genoot van het kleine gebaar waar 7 verschillende mensen hun persoonlijke touch aan gegeven hadden.

En toen viel mijn oog op de achterkant van het kraam. Daar stonden flessen drank, bloemen en nog een taart… Ik had dus verschillende voorgangers die opgestaan waren met hetzelfde plannetje en het was nog maar 9.00u in de ochtend. Het daagde me weer; mensen zitten letterlijk boordevol goede intenties!  J

Toen ik met deze heerlijke gedachte mijn ronde verder zette, werd mijn aandacht getrokken door meer van dat: de oude man die zijn vrouw ondersteunde omdat zij moeite moest doen om te stappen… een heerlijk staaltje onvoorwaardelijke liefde. De jongen die half lopend het zebrapad overstak om de auto’s zo min mogelijk te laten wachten… prachtige goede daad. De vrouw in het postkantoor die geduldig 3 keer hetzelfde uitlegde aan een man die weinig Nederlands verstond… menslievendheid ten top. Het meisje dat iets van de grond raapte voor de vrouw die zich moeilijk kon bukken… mooi staaltje altruïsme.  De man voor mij in de bakker die extra vroeg was opgestaan om zijn kinderen te verrassen met donuts… vaderliefde op zijn best. De kerel die me tegenhield aan het rode licht toen ik met een overenthousiaste vaart kwam aangesneld… een ware levensredder! J

Zwaar beladen thuisgekomen, nam ik uitzonderlijk de lift naar mijn 'home sweet home' op de vierde verdieping. Doordrongen van mijn liefdevolle gedachtengoed, heb ik de lift stante pede weer naar de benedenverdieping gestuurd... opdat mijn medebewoners bij hun thuiskomst meteen de lift zouden kunnen nemen naar hun eigen verdieping. En wat, dacht ik zo bij mezelf, als de volgende gebruiker van de lift mijn bovenbuurvrouw is die op de vijfde verdieping wenst te vertrekken? Tja... je kan nu eenmaal niet voor iedereen goed doen zeker? I'll take that risk! JJ

De betovering van een glimlach

Op de kop een jaar geleden, vond ik rozenblaadjes in mijn brievenbus en een klein kaartje waarop geschreven stond; “You are truly amazing!”.  Ik heb nooit geweten wie de boodschapper was, maar hij/zij heeft mij wel geïnspireerd. De impact van dit kleine, pure gebaar, was groot. De boodschap en het mysterie dat errond hing, hebben mijn geest enkele dagen (zeem)zoet gehouden.

Sindsdien schrijf ik af en toe een liefdevol kaartje voor een onbekende en steek ik het in een willekeurige brievenbus. Anoniem. Ik fantaseer dan wie het zal ontvangen en wat het effect zal zijn. Zal de ontvanger een gokje doen over de boodschapper en een liefdevolle stap zetten in zijn/haar richting? Zal iemand het op de kast zetten en er af en toe nog eens naar kijken? Zal iemand zich heel eventjes bijzonder voelen? Het maakt niet uit wat het effect is, ik weet dat er minstens een glimlach zal verschijnen op het gelaat van de ontvanger. En daar doe ik het voor!

Ik maak er al jarenlang een sport van om te glimlachen naar mensen, het is ondertussen een tweede natuur geworden. Het geeft me een heerlijk gevoel van éénheid om voor enkele seconden te connecteren met onbekenden die mijn pad kruisen. Daar bovenop weet ik dat het mensen even uit hun gedachten haalt, wanneer een vreemde naar hen glimlacht. Ze kruipen uit hun geest en springen in hun hart.

Hoe groot de impact van een glimlach kan zijn, ontdekte ik enkele maanden geleden in de plaatselijke supermarkt. Een onbekende man benaderde mij en sprak me aan. Hij vertelde me dat hij een week daarvoor in de buurt was komen wonen en dat hij mij ondertussen al drie keer had zien voorbij fietsen. Drie keer had hij mij zien glimlachen en hij kwam me persoonlijk vertellen hoe fijn hij dat vond. Hij voelde zich meteen al een beetje thuis in deze nieuwe stad.

Zo zie je maar dat een klein gebaar, dat geen enkele moeite kost, voor iemand veel kan betekenen. Elke glimlach staat voor mij gelijk aan het gooien van een steentje in het water; het steentje verdwijnt al snel onder water, maar de kringen die gevormd worden, kunnen ver reiken. En hetzelfde geldt voor een complimentje, een lieve sms of een hartverwarmend mailtje… Geef mensen een pluim en ze krijgen vleugels!

Met dit in gedachten, ben ik blij dat het vandaag Valentijn is! Niet persé omdat Cupido in het land is, maar des te meer omdat mensen in mijn perceptie over het algemeen wat vrolijker zijn dan anders.

Dus vandaag ga ik naar buiten, puur om te genieten van de extra liefde die her en der in de lucht hangt. Ik ga gedecideerd voor die ene extra glimlach die voor iemand een wereld van verschil kan betekenen!

Happy Valen-smile-day …

Baas in eigen bovenkamer! :-)

Wooohooo, ik ben geslaagd!! Ik ben er Cum Laude in geslaagd om mezelf gek te maken de voorbije twee dagen! Proficiat, kristien! :-) Toen dat inzicht gisteren tot me doordrong, heb ik mezelf hartelijk gefeliciteerd. Ik stak een kaarsje in een mandarijn en hield een klein privéfeestje om dat te vieren. :-)

Mijn meest trouwe vrienden weten dat ze me nooit alleen kunnen treffen. Er woont namelijk een hele familie in mijn hoofd! Zo nu en dan identificeer ik mij er volledig mee en dan is het hek van de dam. Op piekmomenten zou je zelfs kunnen zeggen dat de dam van het hek is! ;-)
Mijn lieve 'bovenkamerfamilie' heeft de laatste dagen heel wat drukte gecreëerd (lees: gefantaseerd)! Er "moest" toch nog heel wat gebeuren voor we het nieuwe jaar konden induiken.

Nonkel Verleden Tijd vond het belangrijk dat ik een evaluatie maakte van het voorbije jaar:
'Wat waren de topmomenten?Wat maakte het voorbije jaar zo waardevol?Wat hebben we geleerd? ... '
"Je hebt een punt, nonkel! Het is niet enkel de ervaring op zich die telt, maar zeker ook de evaluatie achteraf."
Tante Toekomst wees me erop dat het belangrijk is om doelen te stellen voor het nieuwe jaar:
'Elke kapitein moet toch weten welke koers hij wil varen! Dus... waar ga je naartoe dit jaar, Kristien?'
"Helemaal juist, tante! We hebben een actieplan nodig. "
Opa Criticus vond het hoog tijd om goede voornemens op papier te zetten, Oma Orde op Zaken vond dat we nog allerlei dingen moesten afwerken voor 31 januari en Neef Analyticus wilde graag een uitgebreid verslag van de meest recente gebeurtenissen in mijn leven.
Om dan nog maar te zwijgen over de minder luidruchtige familieleden die toch ook allemaal hun zegje wilden doen. PPFFfffffff...
Eén voor één kan ik hen gemakkelijk de baas, maar als ze allemaal samen ten tonele verschijnen, is er maar één bel die rinkelt: schizofrenie-alarm! :-)

Gelukkig heb ik mensen in mijn leven die los door me heen kunnen kijken en me met één zinnetje weer in mijn centrum kunnen brengen:
"Jij zou eens kunnen leren om meer te genieten van het moment zelf in plaats van te schipperen tussen verleden en toekomst."
Boem, nagel op de kop! :-) Een conclusie die ik zelf ook al getrokken had.  Een herhalingslesje in 'de kracht van het Nu' lag in de vorm van Eckhart Tolle klaar op mijn nachtkastje. Nog een puntje op mijn lange  'to-do-list'.
"Moest" ik dan weer een boek lezen om me te herinneren waar het in dit leven allemaal om draait? Niks van, ik besloot gewoon de leiding weer over te dragen aan mijn Innerlijk Kind dat deze materie tot in de puntjes beheerst.

En waar gidste dat Innerlijk Kind me gisterenavond naartoe? Naar een warm bad dat gevuld was met heerlijke oliën. Kaarsjes bakenden de badrand af en alle plastieken eendjes die ik af en toe gebruik tijdens kindercoachings, mochten me vergezellen. Om mij er symbolisch aan te herinneren dat het heerlijk is om gewoon even door het leven te 'dobberen'. :-)
Nadien ben ik in mijn pyjama op de richel van mijn terras gaan zitten, om bewust te genieten van de stilte. Elke ademhaling bevestigde mijn verlangen om nog héél lang rond te lopen op deze aardbol. De enige gedachte die ik toeliet in mijn hoofd was deze; Wat ben ik waanzinnig blij met mijn leven! :-)

Vandaag sluit ik compromissen met de familie in mijn hoofd, dat had ik hen beloofd. We gaan afwerken wat belangrijk is en een lijstje maken van dingen die volgende week ook kunnen gebeuren. Het vermoeiendste werk is immers het werk waar je nooit aan begint. Bij deze; Case Closed!
Weer stilte in mijn hoofd, zalig! :-)

En straks, klokslag middernacht, zal ik de dierbare vrienden die me vergezellen rond de nek vliegen, terwijl ik luidop gil wat mijn Innerlijk Kind me gisteren influisterde:
HAPPY NEW 'NOW'! :-)

Een streepje ochtendmagic!

"Het leven is een feest!" is één van de quotes die mijn huiskamer opfleuren. Persoonlijk ben ik grote fan van feesten, op alle mogelijke manieren, om welke reden dan ook. En aangezien "geduld" niet echt deel uitmaakt van mijn kernkwaliteiten (hihi), wens ik niet te wachten tot mijn verjaardag of Kerstmis om de ballonnen op te blazen. Ik gebruik elk excuus dat ik kan bedenken om het feestgevoel in mijn bovenkamer op gang te trekken, want pas als ik me goed voel, kan ik iets betekenen voor anderen. "Baas in eigen bovenkamer" is mijn motto! :-)
De spelletjes die ik verzin om mezelf op mijn roze wolk te plaatsen, zijn soms te gek voor woorden. Maar in mijn wereld mag ik zelf de spelregels verzinnen en de eerste regel sluit hier perfect bij aan; als het goed voelt, is het goed!

Om die reden staat er een ronde doos op mijn nachtkastje. In deze doos zitten boodschappen voor mezelf die ik er met de tijd heb ingestoken. Ik noem ze 'mijn persoonlijke uitdaging van de dag'. Elke ochtend trek ik een briefje en leg ik mijn focus die dag op de inhoud van het briefje.
Vandaag is de uitdaging: "zoek het goud in elk moment."

Op deze maandag ben ik dus een bewuste goudzoeker en de wet van polariteit wandelt hand in hand met mij doorheen de dag. Deze wet zegt dat elk onderwerp twee kanten heeft; een positieve en een negatieve. Het glas is ofwel halfvol, ofwel halfleeg. Ik ga unaniem voor positief en halfvol vandaag!
In mijn kindercoachings vergelijk ik deze mindset met een roos. Een roos heeft een prachtige bloem bovenaan en doornen onderaan. Jij kiest wat je wilt zien en hoe je de roos wil vastnemen. Wie zich bewust of onbewust toch prikt aan de doornen, kan nog steeds blij zijn om de les die erin verscholen zat.

Toen ik de zon zag opkomen, ontdekte ik een eerste klompje goud in de vorm van een heerlijk hersenspinsel:
De zon schijnt voor iedereen. Voor jou en mij, maar ook voor een boom, een grassprietje en een bloem. Bijen verzamelen honing uit bloemen en spinnen bouwen hun web. Ze hebben elk hun eigen specifieke opdracht, hun eigen bestemming. Geen bij of spin zal ooit iets anders doen. Maar ik, als mens, kan kiezen! Ik kan me verheugen om de opkomende zon of me eraan ergeren.
Ik kan mens zijn én bij zijn én spin zijn.
En zo is het met alles wat vandaag mijn pad kruist. Ik kan kiezen om het goud te vinden in elke mens, of me te ergeren aan bepaalde gedragingen. Ik kan blij zijn om wie ik ben, of sakkeren om wie ik nog niet geworden ben. Ik kan me ergeren aan de files, of gewoon een leuk muziekje opzetten en glimlachen naar de andere automobilisten. Ik kan grommen dat het zo koud is, of 3 paar sokken aantrekken en glimlachen om mijn 'gezwollen voeten'. Ik kan me ergeren aan mijn collega die met het verkeerde been uit bed stapte, of blij zijn dat ik voor het juiste been gekozen heb. Ik kan op elk moment kiezen om de juiste gedachten vast te houden in mijn hoofd, zodat ik me op en top goed blijf voelen!

Bewust worden, betekent voor mij dat je je perspectief blijft draaien tot het in je kraam past. Als bepaalde gedachten niet goed voelen, dan denk ik opnieuw! Ik spring op de draaimolen voor een nieuw rondje en kijk waar ik dan uitkom.

En mag het er af en toe ook eens wat minder 'verlicht' aan toegaan? Natuurlijk! Ook die keuze hebben we!! Ikzelf heb een 'baalwekkertje' dat mijn baalmomenten officieel inluidt. Dan focus ik me bewust op dat wat mij van mijn roze wolk haalt en vergroot ik de situatie uit tot ze zo absurd is dat ik zelf om begin te lachen. Zo draai ik een potentieel baalmoment moeiteloos om in een lachmoment.

Mijn wekkertje staat gelukkig al een hele poos in de kast, want als er één ding onvermijdelijk is eens je het leven als een feest begint te ervaren, dan is het wel dat 'je goed voelen' een absolute verslaving wordt! :-)